หน้าบ้าน / รวมเว็บสวย / ค้นหาสถาปนิก / สารบัญเว็บไซต์ / มโนสาเร่ / ฟรีประชาสัมพันธ์ / รวมของฟรี / พจนานุกรม / แผนที่เว็บไซต์ ผลงานนิราศของ สุนทรภู่
รวมนิราศสุนทรภู่ นิราศเมืองแกลง นิราศพระบาท นิราศภูเขาทอง นิราศวัดเจ้าฟ้า นิราศอิเหนา นิราศสุพรรณ นิราศพระประธม นิราศเมืองเพชร รำพันพิลาป	นิราศพระประธม หน้าที่ 1/6 คัดลอกมาจาก http://www.geocities.com/tthida/ นิราศพระประธมนี้ สันนิษฐานว่าท่านสุนทรภู่แต่งเมื่อลาสิกขาแล้ว ท่านน่าจะเดินทางเมื่อปี พ.ศ.๒๓๘๕ ช่วงหน้าหนาว อันเป็นฤดูน้ำขึ้น ชาวบ้านสามารถพายเรือไปถึงบริเวณพระเจดีย์ได้ ด้วยองค์พระเจดีย์นั้นอยู่บนที่ดอน หากไปในหน้าแล้ง ก็จะต้องเดินเท้ากันเข้าไปไกลๆ พระประธมเจดีย์ หรือพระปฐมเจดีย์ในสมัยนั้น มิใช่องค์ที่เห็น ณ ปัจจุบันนี้ แต่เป็นเจดีย์รูปโอคว่ำ เหมือนสัญจิเจดีย์ในอินเดีย มีการบูรณะกันมาหลายครั้ง มาบูรณะเป็นองค์พระเจดีย์เช่นปัจจุบันในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ในนิราศเรื่องนี้ ท่านสุนทรภู่ยังได้เล่าถึงตำนานของพระยากง พระยาพาน ตามที่ได้ฟังจากชาวบ้านมาไว้ด้วย นิราศเรื่องนี้เป็นอีกเรื่องหนึ่งที่เราได้ทราบถึงประวัติหลายๆ ส่วนในชีวิตของท่านสุนทรภู่ ท่านได้กล่าวถึงสตรีหลายนาง ที่ได้ผ่านเข้ามาในชีวิต ด้วยลีลากลอนอันเศร้าซึ้งรันทดยิ่งนัก บุคลิก ลักษณะ กระทั่งชื่อของสตรีเหล่านั้น เราจะสังเกตได้ว่า เธอได้มาปรากฏอยู่ในงาน "พระอภัยมณี" ของสุนทรภู่หลายท่านทีเดียว สิ่งที่น่าสังเกต ในงานนิราศของท่านทุกเรื่องที่แต่งขึ้นภายหลังการเสด็จสวรรคตของ "พระผ่านเกล้าเจ้าประคุณของสุนทร" คือ องค์พระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ท่านสุนทรภู่จักต้องรำลึกถึงพระมหากรุณาธิคุณล้นพ้นของพระองค์ และถวายพระราชกุศลทุกครั้ง   ๏ ถวิลวันจันทร์ทิวาขึ้นห้าค่ำ ลงนาวาคลาเคลื่อนออกเลื่อนลำ พอเสียงย่ำยามสองกลองประโคม น้ำค้างย้อยพรอยพรมเป็นลมว่าว อนาถหนาวนึกเคยได้เชยโฉม มาลับเหมือนเดือนดับพยับโพยม ยิ่งทุกข์โทมนัสในใจรัญจวน โอ้หน้าหนาวคราวนี้เป็นที่สุด ไม่มีนุชแนบชมเมื่อลมหวน พี่เห็นนางห่างเหยังเรรวน มิได้ชวนเจ้าไปชมประธมประโทนฯ     ๏ ที่ปลูกรักจักได้ชื่นทุกคืนค่ำ ก็เตี้ยต่ำตายฝอยกรองกร๋อยโกร๋น ที่ชื่นเชยเคยรักเหมือนหลักประโคน ก็หักโค่นขาดสูญประยูรวงศ์ ยังเหลือแต่แม่ศรีสาครอยู่ ไปสิงสู่เสน่หานางสาหงส์ จะเชิญเจ้าเท่าไรก็ไม่ลง ให้คนทรงเสียใจมิได้เชยฯ     ๏ วัดระฆังตั้งแต่เสร็จสำเร็จศพ ไม่พานพบภคินีเจ้าพี่เอ๋ย โอ้แลเหลียวเปลี่ยวใจกระไรเลย มาชวดเชยโฉมหอมถนอมนวล จนนาวาคลาคล่องเข้าคลองกว้าง ตำบลบางกอกน้อยละห้อยหวน ตลาดแพแลตลอดเขาทอดพวน แลแต่ล้วนเรือตลาดไม่ขาดคราว ทุกเรือนแพแลลับระงับเงียบ ยิ่งเย็นเยียบยามดึกให้นึกหนาว ในอากาศกลาดเกลื่อนด้วยเดือนดาว เป็นลมว่าวเฉื่อยฉิวหวิวหวัวใจ โอ้บางกอกกอกเลือดให้เหือดโรค แต่ความโศกนี้จะกอกออกที่ไหน แม้นได้แก้วแววตามายาใจ แล้วก็ไม่พักกอกดอกจริงจริงฯ     ๏ ดูวังหลังยังไม่ลืมที่ปลื้มจิต เคยมีมิตรมากมายทั้งชายหญิง มายามดึกนึกถึงที่พึ่งพิง อนาถนิ่งน้อยหน้าน้ำตานอง บางหว้าน้อยน้อยจิตด้วยพิสมัย น้อยหรือใจจืดจางให้หมางหมอง หมายว่ารักจักได้พึ่งเหมือนหนึ่งน้อง เห็นเจ้าของขายหน้าทั้งตาปี ถึงวัดทองหมองเศร้าให้เหงาเงียบ เย็นยะเยียบหย่อมหญ้าป่าช้าผี สงสารฉิมนิ่มน้องสองนารี มาปลงที่เมรุทองทั้งสองคน ขอบุญญาอานิสงส์จำนงสนอง ช่วยส่งสองศรีสวัสดิ์ไปปัฏิสนธิ์ ศิวาลัยไตรภพจบสกล ประจวบจนได้พบประสบกัน ทั้งแก้วเนตรเกสรามณฑาทิพย์ จงลอยลิบลุล่วงถึงสรวงสวรรค์ จะเกิดไหนได้อยู่คู่ชีวัน อย่ามีอันตรายเป็นเหมือนเช่นนี้ฯ     ๏ วัดประขาวขาวเหลือเชื่อไม่ได้ ด้วยดวงใจเจ้ามันคล้ำดำมิดหมี แม่หม้ายสาวขาวโศกโฉลกมี เหมือนแม่ศรีสาครฉะอ้อนเอว โอ้เคราะห์กรรมจำคลาดนิราศร้าง เพราะขัดขวางความในเหมือนไขว่เฉลว ทั้งเกลียดลิ้นนินทาพาลาเลว เหมือนควันเปลวปลิวต้องให้หมองมอม เสียดายแต่แม่ศรีเจ้าพี่เอ๋ย จะชวดเชยชวดชิดสนิทสนอม เหมือนดอกไม้ไกลแดนเพราะแตนตอม ใครแปลงปลอมปลิดสอยมันต่อยตายฯ     ๏ บางบำหรุเหมือนบำรุบำรุงรัก จะพึ่งพักพิศวาสเหมือนมาดหมาย ไม่เหมือนนึกตรึกตรองเพราะสองราย เห็นฝักฝ่ายเฟือนลงด้วยทรงโลม พอสิ้นแพแลล้วนสวนสงัด พยุพัดฮือฮือกระพือโหม ยิ่งดึกดาววาววามดังตามโคม น้ำค้างโซมแสนหนาวให้เปล่าใจ บางขุนนนท์ต้นลำภูดูหิ่งห้อย เหมือนเพชรพร้อยพรอยพร่างสว่างไสว จังหรีดร้องซ้องเสียงเรียงเรไร จะแลไหนเงียบเหงาทุกเหย้าเรือน บางระมาดมาดหมายสายสวาท ว่าสมมาดเหมือนใจแล้วไม่เหมือน แสนสวาทมาดหมายมาหลายเดือน มีแต่เคลื่อนแคล้วคลาดประหลาดใจ วัดไก่เตี้ยไม่เห็นไก่เห็นไทรต่ำ กอระกำแกมสละขึ้นไสว หอมระกำก็ยิ่งช้ำระกำใจ ระกำไม่เหมือนระกำที่ช้ำทรวง ถึงสวนหลวงหวงห้ามเหมือนความรัก เหลือที่จักจับต้องเป็นของหลวง แต่รวยรินกลิ่นผกาบุปผาพวง ระรื่นร่วงเรณูฟูขจร โอ้ไม้ต้นคนเฝ้าแต่เสาวรส ยังปรากฏกลิ่นกล่อมหอมเกสร แต่โกสุมภุมรินมาบินวอน ไม่ดับร้อนร่วงกลิ่นให้ดิ้นโดย ดึกกำดัดสัตว์อื่นไม่ตื่นหมด แต่นกกดร้องเร้ากระเหว่าโหวย ระรวยรินกลิ่นโศกมาโบกโบย โอ้โศกโรงเหมือนพี่ร้างมาทางจรฯ     ๏ ถึงบางขวางปางก่อนว่ามอญขวาง เดี๋ยวนี้นางไทยลาวแก่สาวสอน ทำยกย่างขวางแขวนแสนแสงอน ถึงนางมอญก็ไม่ขวางเหมือนนางไทย วัดพิกุลฉุนกลิ่นระรินรื่น โอ้หอมชื่นเช่นกับรสแป้งสดใส เหมือนพิกุลอุ่นทรวงพวงมาลัย ที่เคยใส่หัตถ์หอมถนอมนวล โอ้ยามนี้มิได้เชยเหมือนเคยชื่น มาหอมรื่นแต่ดอกไม้ที่ในสวน พระพายโชยโรยรินกลิ่นลำดวน เหมือนจะชวนชื่นใจเมื่อไกลเชย บางสนามนึกขามแต่หนามเสี้ยน หนามทุเรียนรักฉีกอีกเจ้าเอ๋ย ที่กีดขวางทางความแต่หนามเตย ไม่น่าเชยน่าชังล้วนรังแตน ถึงสวนแดนแสนเสียดายสายสวาท มาสิ้นชาติชนมโลกให้โศกแสน ไปสวรรค์ชั้นบนคนละแดน ไม่ร่วมแผ่นภพโลกยิ่งโศกใจฯ     ๏ ถึงวัดเกดเจตนาแต่การะเกด ไม่สมเจตนาน่าน้ำตาไหล เคยสบเนตรเกษน้อยกลอยฤทัย มาจำไกลกลืนกลั้นที่รัญจวน น้ำค้างพรมลมชายระบายโบก หอมดอกโศกเศร้าสร้อยละห้อยหวน เหมือนโศกร้างห่างเหเสน่ห์นวล มาถึงสวนโศกช้ำระกำทรวง เห็นรักน้ำคร่ำคร่าไม่น่ารัก จะเด็ดหักเสียก็ได้เขาไม่หวง แต่ละต้นผลลูกดังผูกพวง ก็โรยร่วงเปล่าหมดไม่งดงาม เหมือนรักคนคนรักทำยักยอก จะเก็บดอกเด็ดผลคนก็ขาม แม้นยางลูกถูกหัตถ์ก็กัดลาม เหมือนรำรามรักรายริมชายพงฯ     ๏ วัดชะลอใครหนอชะลอฉลาด เอาอาวาสมาไว้ให้อาศัยสงฆ์ ช่วยชะลอวรลักษณ์ที่รักทรง ให้มาลงเรือร่วมนวมที่นอน ถนอมแนบแอบอุ้มประทุมน้อย แขนจะคอยเคียงวางไว้ต่างหมอน เมื่อปลื้มใจไสยาอนาทร จะกล่าวกลอนกล่อมขนิษฐ์ให้นิทราฯ     ๏ เห็นคลองขวางบางกรวยระทวยจิต ไม่ลืมคิดนิ่มน้อยละห้อยหา เคยร่วมสุขทุกข์ร้อนแต่ก่อนมา โอ้สิ้นอายุเจ้าได้เก้าปี แต่ก่อนกรรมทำสัตว์ให้พลัดพราก จึงจำจากนิ่มน้องให้หมองศรี เคยไปมาหาน้องในคลองนี้ เห็นแต่ที่ท้องคลองนองน้ำตา สงสารบุตรสุดเศร้าทุกเช้าค่ำ ด้วยเป็นกำพร้าแม่ชะแง้หา เขม้นมองคลองบ้านดูมารดา เช็ดน้ำตาโซมซาบลงกราบกราน ยิ่งตรอมตรึกดึกดื่นสะอื้นอั้น จนไก่ขันเอื้อนเอกวิเวกหวาน เหมือนนิ่มน้องร้องเรียกสำเหนียกนาน เจียนจะขานหลงแลชะแง้คอยฯ     ๏ บางสีทองคลองบ้านน้ำตาลสด อร่อยรสซาบซ่านหวานคอหอย เหมือนปากพี่สีทองของน้องน้อย เป็นคู่บอกดอกสร้อยสักรวา ทุกวันนี้พี่ก็เฒ่าเราก็หง่อม เธอเป็นจอมเราเป็นจนต้องบ่นหา โอ้จอมพี่สีทองของน้องยา เมื่อไรจะพาพิมน้อยมากลอยใจฯ     ๏ บางอ้อช้างโอ้ช้างที่ร้างโขลง มาอยู่โรงรักป่าน้ำตาไหล พี่คลาดแคล้วแก้วตาให้อาลัย เหมือนอกไอยราร้างฝูงนางพังฯ       โปรดอ่านต่อหน้าถัดไป
Copyright © 2002 by Pixiart.Com. All rights reserved. Contact us Click Here